”അവസാനം നീയത് കണ്ടെത്തിയല്ലേ… ഈ കുടുംബത്തിന്റെ മുഴുവൻ ശാപവും ആ താളുകളിലാണ് ദേവാ. അതവിടെ കളഞ്ഞിട്ട് നീ തിരിച്ചു പോവാൻ നോക്ക്.”
രാമനാഥൻ തിരുമേനിയുടെ ആ വാക്കുകൾ കാവിലെ നനഞ്ഞ വായുവിൽ തണുത്തുറഞ്ഞു നിന്നു. ദേവന്റെ കൈകളിലിരുന്ന ആ പഴയ ഡയറിക്ക് ഇപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ഭാരം തോന്നിച്ചു. ഉള്ളിൽ ഭയം ഇരച്ചുകയറിയെങ്കിലും ഒരു ക്ലിനിക്കൽ സൈക്കോളജി വിദ്യാർത്ഥിയുടെ അന്വേഷണത്വര അവനെ അവിടെ പിടിച്ചു നിർത്തി. അവൻ ഒരു ചുവട് പിന്നിലേക്ക് മാറി.
“ഇല്ല…” ദേവന്റെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും അതിലൊരു ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. “ഇതൊരു ശാപമല്ല അമ്മാവാ… ഇതൊരു തെളിവാണ്. ഈ ഇല്ലത്ത് നടന്ന ഏതോ ക്രൂരതയുടെ തെളിവ്.”
തിരുമേനിയുടെ മുഖത്ത് യാതൊരു ഭാവമാറ്റവും ഉണ്ടായില്ല. ഒരു മരവിച്ച ചിരി മാത്രം ആ ചുണ്ടുകളിൽ തങ്ങിനിന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം ആ ഡയറിയിലേക്കും പിന്നെ ദേവന്റെ മുഖത്തേക്കും നീണ്ടു.
“നീ കൊച്ചു കുട്ടിയാണ് ദേവാ. പുസ്തകങ്ങളിൽ പഠിച്ച മനഃശാസ്ത്രം കൊണ്ടളക്കാൻ കഴിയുന്നതിലും അപ്പുറമുള്ള ചില സത്യങ്ങൾ ഈ കാവിലുണ്ട്. ആ പുസ്തകം നിന്നെ എങ്ങോട്ടാണ് കൊണ്ടുപോകുന്നതെന്ന് നിനക്കറിയില്ല.” അദ്ദേഹം തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങി. പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്തപോലെ നിന്നു, തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ തന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു, “സുകുമാരനും അത് വായിച്ചതാണ്. അവനിപ്പോൾ ഏത് അവസ്ഥയിലാണെന്ന് നീ തന്നെ കണ്ടതല്ലേ. ഈ ഇരുട്ട്… അത് നമ്മളെ വിഴുങ്ങും മുൻപ് നീയത് ഉപേക്ഷിക്കുന്നതാണ് നിനക്ക് നല്ലത്.”
കൂടുതലൊന്നും പറയാതെ തിരുമേനി കാവിലെ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നടന്നു മറഞ്ഞു.
ദേവൻ അവിടെ നിൽക്കാതെ വേഗത്തിൽ കാവിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. കാലുകൾക്ക് വല്ലാത്ത ഭാരം തോന്നി. കാവ് കടന്ന് അവൻ മുറ്റത്തെത്തിയപ്പോൾ ദൂരെയായി കൈവല്യ മഠം കാർമേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ഇരുണ്ടു നിൽക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. ആ ദൃശ്യം അവൻ തന്റെ ക്യാമറയിൽ പകർത്തിയ “1000508796.png”

എന്ന ചിത്രത്തിലേത് പോലെ തന്നെ ഭയാനകമായിരുന്നു. പായൽ പിടിച്ച കരിങ്കൽ ചുവരുകളും, പഴക്കം ചെന്ന ഓടുകളും, പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ പോലും ഇരുട്ടുറങ്ങുന്ന ജനാലകളും… മുകളിലത്തെ നിലയിൽ എവിടെയോ കത്തിനിൽക്കുന്ന ഒരു മങ്ങിയ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം ആ വലിയ വീടിനെ ജീവനുള്ള ഒരു ഭീകരജീവിയെപ്പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു.
മുറ്റത്തെ ചെളിയിലൂടെ വേഗത്തിൽ നടന്ന് അവൻ അകത്തേക്ക് കയറി. നടുമുറ്റത്ത് നാരായണിയമ്മ എന്തോ കഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദേവന്റെ കയ്യിലെ പഴയ ഡയറിയും മുഖത്തെ പരിഭ്രമവും കണ്ട് അവർ എന്തോ ചോദിക്കാൻ ഭാവിച്ചെങ്കിലും അവൻ നിൽക്കാതെ മുകളിലേക്ക് നടന്നു.