“ഉണ്ട് കുഞ്ഞേ, അടുക്കളയുടെ പിന്നിലെ ഈ ചെറിയ കലവറ വഴി പോയാൽ പത്തായപ്പുരയുടെ പിന്നിൽ എത്താം,” അവർ ഒരു പഴയ മരവാതിൽ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“വേഗം നടക്ക്!” ദേവൻ നാരായണിയമ്മയെയും കൂട്ടി കലവറയിലേക്ക് കയറി.
അവർ അകത്ത് കയറി വാതിലടച്ച അതേ നിമിഷം, വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ അടുക്കളയുടെ പ്രധാന വാതിൽ തകർന്നു വീണു. നിലത്തെ തറയോടുകളിൽ വലിയ മരക്കഷണങ്ങൾ ചിതറിത്തെറിച്ചു. പൊടിപടലങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ, രക്തം ഇറ്റുവീഴുന്ന മുഖവുമായി സുകുമാരൻ അകത്തേക്ക് കയറിവന്നു. അയാളുടെ ആ മഞ്ഞക്കണ്ണുകൾ കലവറയുടെ വാതിലിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു.
ഇരുട്ടിലൂടെ തപ്പിത്തടഞ്ഞ് ദേവനും നാരായണിയമ്മയും പത്തായപ്പുര ലക്ഷ്യമാക്കി ഓടി. പിന്നിൽ കലവറയുടെ വാതിൽ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ തകരുന്ന ശബ്ദം ദേവൻ കേട്ടു. സമയം തീരെ കുറവാണ്.
ആ പൈശാചിക ശക്തി അവർക്ക് തൊട്ടുപിന്നിലുണ്ട്!
കലവറയുടെ ഇടുങ്ങിയതും ഇരുണ്ടതുമായ ഇടനാഴിയിലൂടെ ഓടുമ്പോൾ ദേവന്റെ ശ്വാസം തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വായു സഞ്ചാരമില്ലാത്ത ആ വഴിയിൽ എലിക്കാഷ്ഠത്തിന്റെയും പഴകിയ എണ്ണയുടെയും രൂക്ഷഗന്ധം നിറഞ്ഞുനിന്നു. മുന്നിൽ ഫോണിന്റെ വെളിച്ചം മാത്രം കാണിച്ച് അവൻ നാരായണിയമ്മയെ വലിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു.
പിന്നിൽ കലവറയുടെ വാതിൽ പൂർണ്ണമായും തകർന്നു വീഴുന്ന ശബ്ദം അവർ കേട്ടു. അതിനൊപ്പം തറയിലൂടെ എന്തോ ഒന്ന് വളരെ വേഗത്തിൽ ഇഴഞ്ഞു വരുന്ന ഒച്ചയും!
ഒരു മനുഷ്യന് ഒരിക്കലും അങ്ങനെ ഇഴയാൻ കഴിയില്ല എന്ന് ദേവന് അറിയാമായിരുന്നു. തിരിഞ്ഞു നോക്കാൻ അവൻ ഭയന്നു. കാലൊച്ചകൾക്ക് പകരം, ചുമരുകളിലൂടെയും തറയിലൂടെയും ഉരസി നീങ്ങുന്ന എന്തോ ഒന്നിന്റെ ശബ്ദമാണ് പിന്നിൽ നിന്നും കേൾക്കുന്നത്. ഒരു വലിയ ചിലന്തിയെപ്പോലെ! സുകുമാരന്റെ ഒടിഞ്ഞ ശരീരത്തെ ആ പൈശാചിക ശക്തി പൂർണ്ണമായും ഒരു യന്ത്രം പോലെ ഉപയോഗിക്കുകയാണ്.
“വേഗം നടക്ക് നാരായണിയമ്മേ…” ദേവൻ ധൃതി കൂട്ടി.
ഇടനാഴിയുടെ അറ്റത്തെ ചെറിയ തടിവാതിൽ അവർ തള്ളിത്തുറന്നു. വലിയൊരു പൊടിപടലം വായുവിലേക്ക് ഉയർന്നു. അവർ പത്തായപ്പുരയിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു!
വിശാലമായ ആ മുറിയിൽ മരത്തിൽ തീർത്ത ഭീമാകാരമായ മൂന്ന് പത്തായങ്ങൾ ഇരിപ്പുണ്ട്. വർഷങ്ങളായി ആരും കയറാത്തതുകൊണ്ട് എങ്ങും ചിലന്തിവലകളും പൊടിയും നിറഞ്ഞു കിടക്കുകയാണ്. പുറത്ത് മഴയുടെ ശക്തി വീണ്ടും കൂടിയതുകൊണ്ട് പത്തായപ്പുരയുടെ ഓട് മേഞ്ഞ മേൽക്കൂരയിലൂടെ വെള്ളം ഇറ്റുവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“നിലവറയുടെ വാതിൽ എവിടെയാണ്?” ദേവൻ ഫോണിന്റെ വെളിച്ചം തറയിലേക്ക് അടിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.