“നാരായണിയമ്മേ… പിടിച്ച് നിൽക്ക്!” എന്ന് അലറിക്കൊണ്ട് ദേവൻ ആ ഇരുണ്ട പടവുകളിലേക്ക് എടുത്തു ചാടി!
പിന്നിൽ സുകുമാരന്റെ ഭയാനകമായ അലർച്ച അവൻ കേട്ടു. പടവുകൾ കൊടും ഇരുട്ടിലേക്കാണ് നീളുന്നത്. ഫോണിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവൻ വേഗത്തിൽ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി. കരിങ്കൽപ്പടവുകളിൽ വല്ലാത്ത വഴുക്കലുണ്ടായിരുന്നു. പായലോ അതോ മറ്റെന്തെങ്കിലുമോ? ഓരോ പടിയിറങ്ങുമ്പോഴും വായുവിന്റെ മർദ്ദം കുറയുന്നതുപോലെ അവന് അനുഭവപ്പെട്ടു. ശ്വാസമെടുക്കാൻ വല്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നു. ചീഞ്ഞ മാംസത്തിന്റെയും പഴകിയ രക്തത്തിന്റെയും ദുർഗന്ധം അവന്റെ തലച്ചോറിനെ മരവിപ്പിച്ചു.
മുകളിൽ നിന്നും നാരായണിയമ്മയുടെ നിലവിളി കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ആ നിലവിളി നിലച്ചു! വലിയൊരു നിശബ്ദത പത്തായപ്പുരയിൽ നിറഞ്ഞു.
ദേവന്റെ ചങ്കൊന്നു പിടഞ്ഞു.
നാരായണിയമ്മ മരിച്ചോ? സുകുമാരൻ അവരെ കൊന്നുകാണുമോ?
കണ്ണുനീർ അവന്റെ കാഴ്ചയെ മങ്ങിച്ചു. എങ്കിലും അവൻ പടവുകൾ ഇറങ്ങിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഏകദേശം ഇരുപതോളം പടികൾ ഇറങ്ങിയ ശേഷം അവൻ ഒരു കൽമണ്ഡപത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്നു.
ഭൂമിക്കടിയിലെ ആ രഹസ്യ അറ!
ദേവൻ ഫോണിന്റെ വെളിച്ചം മുന്നിലേക്ക് നീക്കി. വളരെ വിശാലമായ ഒരു ഗുഹ പോലെയുള്ള ഇടം. ചുവരുകളിൽ എങ്ങും ഇരുട്ടു പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ അറയുടെ നടുവിലായി കരിങ്കല്ലിൽ തീർത്ത ഒരു ചെറിയ തറയുണ്ട്. അതിനു മുകളിലാണ് ആ വിഗ്രഹം ഇരിക്കുന്നത്!
ദേവൻ പതുക്കെ അതിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. തെക്കിനിയിൽ കണ്ട ആ ചെറിയ വിഗ്രഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥവും ഭയാനകവുമായ രൂപമായിരുന്നു അത്.
ഏകദേശം ഒരാൾപ്പൊക്കമുള്ള, കറുത്ത കല്ലിൽ കൊത്തിയെടുത്ത കൊടും ഭീകരമായ ഒരു രൂപം. അതിന് മനുഷ്യന്റെയോ മൃഗത്തിന്റെയോ വ്യക്തമായ മുഖമുണ്ടായിരുന്നില്ല; പകരം ഒരുപാട് കൊമ്പുകളും കോമ്പല്ലുകളുമുള്ള ഒരു വികൃതരൂപം. അതിനു ചുറ്റും മനുഷ്യരുടെ തലയോട്ടികൾ അടുക്കിവെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു! വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് കാണാതായ കേളു നായരുടെയും, ഒരുപക്ഷേ അതിനുമുന്നേ ഈ ഇല്ലത്ത് ബലിയാക്കപ്പെട്ട പലരുടെയും തലയോട്ടികൾ!

പെട്ടെന്ന്, ആ അറയിലെ താപനില വല്ലാതെ കുറഞ്ഞു. ദേവന്റെ ശ്വാസം ഒരു വെളുത്ത പുകയായി പുറത്തേക്ക് വരാൻ തുടങ്ങി. ഫോണിന്റെ വെളിച്ചം ഇടയ്ക്കിടെ മിന്നിമറയാൻ തുടങ്ങി.
അവൻ വിഗ്രഹം തകർക്കാനായി ചുറ്റും നോക്കി. തറയിൽ പഴയൊരു ഇരുമ്പു പാര കിടക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അവൻ വേഗത്തിൽ പോയി അതെടുത്തു. നല്ല ഭാരമുള്ള ആയുധം. ഇത് വെച്ച് ഒറ്റയടിക്ക് ആ വിഗ്രഹത്തിന്റെ തല തകർക്കണം.