ഉള്ളിൽ നിന്നും നേരിയ കർപ്പൂരത്തിന്റെയും ഉണങ്ങിയ രക്തത്തിന്റെയും രൂക്ഷമായ ഗന്ധം വമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ഫോണിലെ വെളിച്ചം ഉള്ളിലേക്ക് വിട്ടു. വിശാലമായ ആ മുറിയിൽ ഒരു വലിയ നാലുകാലൻ കട്ടിലുണ്ട്. അമ്മാവൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല! കട്ടിലിലെ വിരിപ്പുകളെല്ലാം ചുളിഞ്ഞു കിടക്കുകയായിരുന്നു.
മുറിയുടെ വലത്തേ മൂലയിലായി ഒരു ചെറിയ വാതിലുണ്ട്. പണ്ട് ഇരുട്ടറയായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഇടം. ആ വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ മഞ്ഞ വെളിച്ചം പുറത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദേവൻ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് ആ വാതിലിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. വിടവിലൂടെ അവൻ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി.
അതൊരു ചെറിയ അറയായിരുന്നു. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച ദേവന്റെ തലച്ചോറിനെ മരവിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു.
തറയിൽ കരിയും കുങ്കുമവും ഉപയോഗിച്ച് വലിയൊരു കോലം വരച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിനു നടുവിലായി വികൃതമായ മുഖമുള്ള, കറുത്ത കല്ലിൽ തീർത്ത ഒരു ചെറിയ വിഗ്രഹം. അത് ഭദ്രകാളിയോ മറ്റേതെങ്കിലും ദൈവങ്ങളോ ആയിരുന്നില്ല; അത്യന്തം ഭയാനകമായ, കൊമ്പുകളുള്ള ഏതോ അജ്ഞാത മൂർത്തിയായിരുന്നു. വിഗ്രഹത്തിന് ചുറ്റും അറുത്തുമാറ്റപ്പെട്ട കോഴികളുടെ തലകളും രക്തവും തളംകെട്ടി കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് അവൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചത്. യന്ത്രത്തിന് പുറത്തായി, ചോര പുരണ്ട ഒരു പഴയ മുണ്ട് കിടക്കുന്നു. സുകുമാരൻ ചേട്ടൻ എപ്പോഴും ധരിക്കാറുള്ള അതേ കാവി മുണ്ട്! ഇന്നലെ കാവിൽ വെച്ച് ഭയന്നോടിയ സുകുമാരനെ അമ്മാവൻ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നുവോ?
വാതിൽ പതുക്കെ തള്ളിത്തുറന്ന് ദേവൻ ആ അറയിലേക്ക് കാൽ വെച്ചു. സുകുമാരന്റെ ആ മുണ്ടിലേക്ക് അവൻ കൈ നീട്ടാൻ ശ്രമിച്ചു. പെട്ടെന്ന്, പിന്നിലെ വലിയ മുറിയിൽ വാതിൽക്കൽ എന്തോ അനങ്ങുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
ആരോ ആ മുറിയിലേക്ക് കടന്നു വന്നിരിക്കുന്നു!
ദേവൻ വേഗത്തിൽ ഫോണിന്റെ ടോർച്ച് ഓഫ് ചെയ്ത് അറയിലെ വലിയൊരു പത്തായത്തിന്റെ മറവിലേക്ക് ഒളിച്ചു. അറയിലേക്കുള്ള വാതിൽ മുഴുവനായി തുറക്കപ്പെട്ടു. നിലത്തെ മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, ആ വലിയ നിഴൽ അറയുടെ ചുമരിലേക്ക് വീണു.
അത് അമ്മാവനായിരുന്നില്ല. കറുത്ത തുണികൊണ്ട് തല മുതൽ പാദം വരെ മൂടിയ ആ വലിയ രൂപമായിരുന്നു അത്. ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് വിശ്വനാഥനെ ഇല്ലാതാക്കിയ, ദേവൻ കണ്ണാടിയിൽ കണ്ട അതേ നിഴൽ രൂപം!
ആ രൂപം അറയുടെ നടുവിലേക്ക് നടന്നു. അതിന്റെ കയ്യിൽ വലിയൊരു മൂർച്ചയുള്ള വാക്കത്തി തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പത്തായത്തിന് പിന്നിലിരുന്ന് ദേവൻ വിയർത്തു കുളിച്ചു. തന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ ശബ്ദം പോലും ആ രൂപം കേൾക്കുമോ എന്ന് അവൻ ഭയന്നു.