ദേവൻ അവരെ പിടിച്ച് എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. “എങ്കിൽ സത്യം പറയ്. എന്താണ് ഈ കറുത്ത രൂപം? അമ്മാവൻ എന്തിനാണ് രാത്രികളിൽ കാവിലേക്ക് പോകുന്നത്?”
നാരായണിയമ്മ കണ്ണുതുടച്ചുകൊണ്ട് അടുപ്പിലെ തീയിലേക്ക് നോക്കി. അവരുടെ മുഖത്ത് വർഷങ്ങളായി ഉള്ളിലൊതുക്കിയ ഒരു വലിയ ഭാരം നിഴലിച്ചു നിന്നു.
“കുഞ്ഞേ… നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. വിശ്വനാഥൻ കുട്ടി നാടുവിട്ടതല്ല. അദ്ദേഹം ഈ ഇല്ലത്ത് തന്നെ മരിച്ചു. പക്ഷേ…” അവർ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി, ദേവന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഭയത്തോടെ നോക്കി. “അദ്ദേഹത്തെ കൊന്നത് നിന്റെ അമ്മാവനല്ല!”
ദേവൻ ഞെട്ടലോടെ അവരെ നോക്കി. “പിന്നെ? ഡയറിയിൽ കൃത്യമായി പറയുന്നുണ്ടല്ലോ അമ്മാവനാണ് ആ രൂപമായി വരുന്നതെന്ന്.”
“അത് വിശ്വനാഥൻ കുട്ടിക്ക് തോന്നിയതാണ് കുഞ്ഞേ. ഈ ഇല്ലത്ത്… തെക്കിനിയിലെ അറയിൽ വർഷങ്ങളായി അടച്ചുപൂട്ടി വെച്ചിരുന്ന ഒരു പൈശാചിക ശക്തിയുണ്ട്. നിന്റെ അമ്മാവൻ സമ്പത്തിന് വേണ്ടി അതിനെ ഉണർത്തി എന്നത് സത്യമാണ്. പക്ഷേ പിന്നീട് കാര്യങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈവിട്ടു പോയി. ആ ശക്തി അദ്ദേഹത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ തുടങ്ങി.”
നാരായണിയമ്മ ശ്വാസമെടുക്കാൻ വല്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “വിശ്വനാഥൻ കുട്ടിയെ കൊന്നത് അമ്മാവനല്ല… അമ്മാവന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ച് ആ ഇരുട്ടാണ് അന്ന് രാത്രി ഈ അടുക്കളയിൽ വെച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഴുത്തൊടിച്ചത്. ഞാൻ എന്റെ സ്വന്തം കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് കണ്ടതാണ്. അമ്മാവൻ അപ്പോൾ അമ്പലത്തിലായിരുന്നു.”
പെട്ടെന്ന്, അവർ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ തന്നെ, അടുക്കളയുടെ പുറത്തേക്ക് തുറക്കുന്ന വലിയ ജനാല വലിയ ശബ്ദത്തോടെ തുറന്നു വീണു. തണുത്ത കാറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. വിറകടുപ്പിലെ തീ ആളിപ്പടർന്നു.
ആ കാറ്റിനൊപ്പം, പുറത്തെ കൊടും ഇരുട്ടിൽ നിന്നും, വളരെ നേർത്ത എന്നാൽ വ്യക്തമായ ഒരു ശബ്ദം അവർ കേട്ടു.
“നാരായണീ…..”
ആ വിളി അടുക്കളയിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ തങ്ങിനിന്നു. വെറുമൊരു കാറ്റിന്റെ മൂളലായിരുന്നില്ല അത്; തൊണ്ടയിൽ ചോര കുരുങ്ങി മരിക്കുന്ന ഒരാളുടെ അവസാനത്തെ ഞരക്കം പോലെയാണ് അത് കേട്ടത്. ദേവന്റെ സിരകളിലെ രക്തം ഒരു നിമിഷം മരവിച്ചുപോയി. അവൻ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞ് തുറന്നുകിടക്കുന്ന ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ കൊടും ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി.
മഴ വീണ്ടും ശക്തി പ്രാപിച്ചിരുന്നു. മിന്നൽ വെളിച്ചത്തിൽ മുറ്റത്തെ പ്ലാവിന്റെ ചില്ലകൾ കാറ്റിൽ ആടിയുലയുന്നത് അവന് കാണാമായിരുന്നു. ആ വെളിച്ചത്തിൽ, മരത്തിന് ചുവട്ടിലായി കറുത്ത എന്തോ ഒന്ന് നിൽക്കുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം ഇരുട്ട് വീണ്ടും എല്ലാം വിഴുങ്ങി.