ഇടനാഴിയിലെ ഇരുട്ടിൽ അവൻ കാതോർത്തു. താഴെ, പുറത്തേക്ക് തുറക്കുന്ന വാതിൽക്കൽ ഒരു വലിയ നിഴൽ നീങ്ങുന്നത് മിന്നൽ വെളിച്ചത്തിൽ അവൻ കണ്ടു. വിശ്വനാഥൻ നാരായണിയമ്മയെയും വലിച്ചിഴച്ച് കാവിലേക്ക് പോകുകയാണ്!
ദേവൻ കോവണിപ്പടികൾ ഇറങ്ങി താഴേക്ക് കുതിച്ചു. മഴയുടെ ശക്തി അല്പം കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, എന്നാൽ പുറത്ത് കൂരിരുട്ടാണ്. ഇല്ലത്തിന്റെ വലിയ വാതിൽ കടന്ന് അവൻ മുറ്റത്തെ ചെളിയിലേക്ക് കാൽവെച്ചു. കാവിലേക്കുള്ള ഇടവഴിയിൽ വിശ്വനാഥന്റെ കറുത്ത രൂപം നടന്നു മറയുന്നത് അവൻ കണ്ടു.
തന്റെ ഭയത്തെ മുഴുവൻ ഉള്ളിലൊതുക്കി, മരണം മുന്നിലുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും, ആ ഇരുണ്ട കാവിലേക്ക് ദേവൻ ഓടിക്കയറി. കാവിലെ വലിയ മരങ്ങൾ അവനെ വിഴുങ്ങാൻ തയ്യാറായി നിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിച്ചു. ദൂരെ, ആ പഴയ പ്ലാവിന്റെ ചുവട്ടിൽ മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ ഒരു മങ്ങിയ വെളിച്ചം അവൻ കണ്ടു.
ബലിക്കളം ഒരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു!
കാവിലെ വലിയ പ്ലാവിന്റെ ചുവട്ടിലെ ആ കാഴ്ച കണ്ട് ദേവന്റെ ഉള്ളൊന്ന് കാളി. നാല് വശത്തായി കുത്തിനിർത്തിയ വലിയ പന്തങ്ങൾ കാറ്റിൽ ആടിയുലയുന്നുണ്ട്. അവയുടെ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ, മണ്ണിൽ ചോരകൊണ്ടും കരികൊണ്ടും വരച്ചിട്ടുള്ള ഭയാനകമായ കോലങ്ങൾ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. ആ കോലങ്ങൾക്ക് നടുവിൽ, മഴവെള്ളത്തിൽ കുതിർന്ന്, ബോധം പാതി നഷ്ടപ്പെട്ട അവസ്ഥയിൽ നാരായണിയമ്മ കിടപ്പുണ്ട്. അവരുടെ കൈകാലുകൾ വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾ കൊണ്ട് വരിഞ്ഞുകെട്ടിയിരിക്കുകയാണ്.
അവർക്ക് മുകളിലായി, കറുത്ത തുണി പുതച്ച ആ വലിയ രൂപം നിൽക്കുന്നു. വിശ്വനാഥൻ! പന്തങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ അയാളുടെ അറുത്തുമാറ്റപ്പെട്ട കഴുത്തിലെ മാംസപേശികൾ അഴുകിത്തുടങ്ങിയത് ദേവൻ ഭീതിയോടെ കണ്ടു. ജീവനില്ലാത്ത ആ ശരീരത്തിൽ വസിക്കുന്ന പൈശാചിക ശക്തി അതിനെ പൂർണ്ണമായും കാർന്നു തിന്നാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. വിശ്വനാഥന്റെ കൈയിലെ വലിയ വാക്കത്തി മഴവെള്ളത്തിൽ വെട്ടിത്തിളങ്ങി. അയാൾ എന്തൊക്കെയോ അജ്ഞാതമായ ഭാഷയിൽ ഉച്ചത്തിൽ മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട് വാക്കത്തി നാരായണിയമ്മയുടെ കഴുത്തിന് നേരെ ഉയർത്തി.
ചിന്തിക്കാൻ സമയമില്ലായിരുന്നു. ഭയത്തെ പൂർണ്ണമായും ഉള്ളിലൊതുക്കി ദേവൻ ആ പന്തങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് എടുത്തു ചാടി.
”നിർത്ത്!” അവൻ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് അലറി.
ആ ശബ്ദം കേട്ട് വിശ്വനാഥൻ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അയാളുടെ കണ്ണുകൾ കണ്ട ദേവൻ ഒന്നു നടുങ്ങി. ആ കണ്ണുകളിൽ കൃഷ്ണമണികളുണ്ടായിരുന്നില്ല; കേവലം മഞ്ഞ കലർന്ന വെളുപ്പ് നിറം മാത്രം! ആ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞത് മനുഷ്യന്റേതല്ലാത്ത ഒരു വക്രമായ ചിരിയായിരുന്നു.