“താഴേക്ക് ഇറങ്ങ് നാരായണിയമ്മേ…”
ദേവൻ തിരിഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
പക്ഷേ, അവൻ വൈകിപ്പോയിരുന്നു. സുകുമാരൻ അപ്പോഴേക്കും അവരുടെ തൊട്ടുമുന്നിലെത്തിയിരുന്നു. അയാൾ വലിയൊരു കുതിച്ചുചാട്ടത്തിലൂടെ നാരായണിയമ്മയുടെ കഴുത്തിൽ പിടികൂടി!
നാരായണിയമ്മയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു. അവരുടെ കണ്ണുകൾ പുറത്തേക്ക് തള്ളി. സുകുമാരൻ അവരെ ഒരു പാവയെപ്പോലെ വായുവിൽ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു.
“നീ എവിടെ പോയാലും, നിനക്ക് മുൻപേ ഈ ഇരുട്ട് അവിടെയെത്തും ദേവാ…” സുകുമാരൻ വക്രമായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ഇവളുടെ ചോര ഞാൻ ഈ പത്തായപ്പുരയിൽ വീഴ്ത്തും. നീ ധൈര്യമുണ്ടെങ്കിൽ ആ പടവുകൾ ഇറങ്ങി താഴേക്ക് പോ… ആ വിഗ്രഹം നിനക്ക് നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമോ എന്ന് ഞാൻ കാണട്ടെ!”
നാരായണിയമ്മ വേദനകൊണ്ട് പിടയുകയാണ്. അവരുടെ കൈകൾ വായുവിൽ പരതുന്നുണ്ട്. “കുഞ്ഞേ… നീ… നീ താഴെ പോയി അത് നശിപ്പിക്ക്… എന്നെ… നോക്കേണ്ട…” അവരുടെ ശബ്ദം മുറിഞ്ഞു പോയി.
ദേവൻ പകച്ചുപോയി. ഒന്നുകിൽ ഈ ദുർമൂർത്തിയെ എങ്ങനെയെങ്കിലും തടഞ്ഞ് നാരായണിയമ്മയെ രക്ഷിക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ അവരെ ഉപേക്ഷിച്ച്, സ്വന്തം ജീവൻ പണയം വെച്ച് ആ ഇരുണ്ട നിലവറയിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്ന് ആ പൈശാചിക വിഗ്രഹം നശിപ്പിക്കണം. ആ വിഗ്രഹം നശിച്ചാൽ ഈ ശക്തി ഇല്ലാതാകുമോ എന്ന് പോലും അവനുറപ്പില്ല.
സുകുമാരന്റെ കൈകളിലെ പിടി മുറുകുകയാണ്.
നാരായണിയമ്മയുടെ ജീവൻ പോകുന്നതിന് ഇനി നിമിഷങ്ങൾ മാത്രം. നിലവറയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് വരുന്ന കൊടിയ തണുപ്പ് ദേവന്റെ കാലുകളെ മരവിപ്പിച്ചു തുടങ്ങി.
സുകുമാരന്റെ ഇരുമ്പുപോലെയുള്ള കൈകൾക്കിടയിൽ കിടന്ന് നാരായണിയമ്മ പിടയുന്നത് കണ്ട് ദേവൻ ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചു നിന്നുപോയി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ പുറത്തേക്ക് തള്ളിയിരിക്കുന്നു. തന്റെ മുന്നിലുള്ളത് ഒരു മനുഷ്യനല്ലെന്നും, ആ അമാനുഷിക ശക്തിയുമായി മൽപ്പിടുത്തം നടത്തിയാൽ തനിക്കും നാരായണിയമ്മയ്ക്കും ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുമെന്നും അവന് ഉറപ്പായിരുന്നു. കാവിൽ വെച്ച് തന്റെ ശരീരമേറ്റ ആഘാതം ഇപ്പോഴും അവനെ വേദനിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.
ഒരേയൊരു വഴിയേ അവനു മുന്നിലുള്ളൂ. വേരറുക്കുക! ആ ദുർമൂർത്തിയുടെ വിഗ്രഹം നശിപ്പിച്ചാൽ മാത്രമേ ഈ പൈശാചിക ശക്തിക്ക് അന്ത്യമുണ്ടാകൂ.
ദേവൻ ഒന്നുമാലോചിച്ചില്ല. അവൻ പത്തായപ്പുരയുടെ മൂലയിലുണ്ടായിരുന്ന വലിയൊരു മരക്കുറ്റി സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് സുകുമാരന്റെ നേർക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. സുകുമാരൻ അത് തടയാനായി ഒരു കൈ ഉയർത്തിയ ആ ചെറിയ നിമിഷത്തിൽ, നാരായണിയമ്മയുടെ കഴുത്തിലെ പിടി അല്പം അയഞ്ഞു.