അത് നാരായണിയമ്മയായിരുന്നു! അവരുടെ കഴുത്ത് പൂർണ്ണമായും ഒടിഞ്ഞ് പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞിരുന്നു. കണ്ണുകൾ തുറിച്ചു നിൽക്കുന്നു. അവരുടെ ചോര ആ നിലവറയിലെ തറയോടുകളിൽ പടർന്നു.
മുകളിൽ, പടവുകളുടെ തുടക്കത്തിൽ ഒരു രാക്ഷസനെപ്പോലെ സുകുമാരൻ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ മുഖത്തും കൈകളിലും നാരായണിയമ്മയുടെ ചോരയുണ്ട്.
“ഇനി അവശേഷിക്കുന്നത് നീ മാത്രമാണ് ദേവാ…” പടവുകൾ ഒന്നൊന്നായി ഇറങ്ങിക്കൊണ്ട് സുകുമാരൻ പറഞ്ഞു.
ദേവന്റെ മനസ്സിലെ എല്ലാ സംശയങ്ങളും അതോടെ ഇല്ലാതായി. ഇത് ഭ്രമമല്ല! ഇത് സത്യമാണ്. നാരായണിയമ്മയുടെ മരണം ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് കേവലം കരിങ്കല്ലല്ല, നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഈ ഇല്ലത്തിന്റെ രക്തം കുടിക്കുന്ന കൊടിയ ശാപമാണ്. ദുഃഖവും അതിലുപരി വല്ലാത്തൊരു രോഷവും ദേവനിൽ ആളിക്കത്തി.
സുകുമാരൻ അവന്റെ തൊട്ടുമുന്നിലേക്ക് എടുത്തു ചാടി. പക്ഷേ ഇത്തവണ ദേവൻ ഭയന്നില്ല. തന്റെ കൈയിലിരുന്ന കനത്ത ഇരുമ്പു പാര അവൻ സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് സുകുമാരന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ആഞ്ഞടിച്ചു!
സുകുമാരൻ തെറിച്ചു പോയി ചുമരിൽ ചെന്നിടിച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം, ഒട്ടും സമയം കളയാതെ ദേവൻ തിരിഞ്ഞ് ആ ഇരുമ്പു പാര ആ കരിങ്കൽ വിഗ്രഹത്തിന്റെ ശിരസ്സിന് നേരെ ഉയർത്തി!
“അരുത് !”
സുകുമാരന്റെ തൊണ്ടയിൽ നിന്നും ഉയർന്ന ആ അലർച്ച ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യന്റേതായിരുന്നില്ല; ആയിരം ജീവനുകൾ ഒന്നിച്ച് പിടയുന്നതുപോലുള്ള അത്യന്തം ഭയാനകമായ ഒരു ശബ്ദമായിരുന്നു അത്. ആ നിലവറയിലെ കരിങ്കൽ ചുവരുകളിൽ തട്ടി ആ ശബ്ദം മാറ്റൊലിക്കൊണ്ടു.
എന്നാൽ ദേവൻ ഒരു നിമിഷം പോലും മടിച്ചു നിന്നില്ല. തന്റെ പൂർണ്ണ ശക്തിയുമെടുത്ത് അവൻ ആ ഇരുമ്പു പാര ആ കരിങ്കൽ വിഗ്രഹത്തിന്റെ ശിരസ്സിന് നേരെ ആഞ്ഞടിച്ചു!
‘ഠോം!’
ഇരുമ്പും കരിങ്കല്ലും തമ്മിൽ കൂട്ടിയിടിച്ച വലിയ ശബ്ദം. തീപ്പൊരികൾ വായുവിൽ ചിതറി. ആ വിഗ്രഹത്തിന് ചുറ്റും അടുക്കിവെച്ചിരുന്ന മനുഷ്യരുടെ തലയോട്ടികൾ ആ പ്രകമ്പനത്തിൽ തറയിലേക്ക് ചിതറിത്തെറിച്ചു. ഒറ്റയടിക്ക് ആ വിഗ്രഹം തകർന്നില്ല, പകരം അതിന്റെ ഭീകരമായ മുഖത്തിന് കുറുകെ ഒരു വലിയ വിള്ളൽ വീണു.
അത് വെറുമൊരു വിള്ളലായിരുന്നില്ല; ജീവനുള്ള ഒരു ശരീരത്തിൽ വെട്ടേറ്റതുപോലെ, ആ കരിങ്കല്ലിലെ വിടവിലൂടെ കടും ചുവപ്പുനിറത്തിലുള്ള എന്തോ ഒന്ന് പുറത്തേക്ക് ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി. ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന ചോര! അതോടൊപ്പം, ആ വിഗ്രഹത്തിന്റെ മഞ്ഞ കലർന്ന ചുവന്ന കണ്ണുകളിലെ പ്രകാശം വല്ലാതെ മിന്നിത്തിളങ്ങി.