ദേവൻ തളർന്ന് പൂമുഖത്തെ തൂണിൽ ചാരി നിന്നു. ഇരുമ്പു പാരയോ? അത് ഞാൻ ഇന്ന് പുലർച്ചെയല്ലേ നിലവറയിൽ ഉപയോഗിച്ചത്? അപ്പോൾ ഇന്നലെ രാത്രി മുഴുവൻ ഞാൻ അനുഭവിച്ചതെല്ലാം… ഡയറി, സുകുമാരന്റെ മഞ്ഞക്കണ്ണുകൾ, കരിങ്കൽ വിഗ്രഹം, നാരായണിയമ്മയുടെ മരണം… അതെല്ലാം…
തന്റെ സ്വന്തം തലച്ചോർ സൃഷ്ടിച്ചെടുത്ത അതിസങ്കീർണ്ണമായ ഒരു മായാലോകം!
സ്കീസോഫ്രീനിയയുടെയും (Schizophrenia) വിഷ്വൽ ഹാലൂസിനേഷൻസിന്റെയും (Visual Hallucinations) ഏറ്റവും ഭീകരമായ അവസ്ഥ! ക്ലിനിക്കൽ സൈക്കോളജി പഠിച്ച താൻ തന്നെ ഒരു മാനസിക രോഗിയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. സ്വന്തം ഭയങ്ങളും സങ്കൽപ്പങ്ങളും യാഥാർത്ഥ്യമാണെന്ന് താൻ വിശ്വസിച്ചു. അമ്മാവനെയും സുകുമാരനെയും ആക്രമിച്ചത് ആ കറുത്ത രൂപമല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ഉള്ളിലെ ആ വിഭ്രാന്തിയിലായിരുന്ന താൻ തന്നെയായിരുന്നു!
“നീ ഞങ്ങളോടൊപ്പം സ്റ്റേഷൻ വരെ ഒന്ന് വരണം ദേവാ…” ഇൻസ്പെക്ടർ പറഞ്ഞു.
ദേവൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൻ പതുക്കെ പോലീസുകാർക്കൊപ്പം ജീപ്പിലേക്ക് നടന്നു. പടിപ്പുര കടക്കും മുൻപേ അവനൊന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ആ വലിയ കൈവല്യ മഠം അപ്പോഴും അവിടെ ഗാംഭീര്യത്തോടെ നിൽപ്പുണ്ട്.
അതിന്റെ മുകളിലത്തെ നിലയിലെ ജനാലയ്ക്കൽ… താൻ കിടന്നിരുന്ന അതേ മുറിയുടെ ജനാലയ്ക്കൽ… കറുത്ത തുണി പുതച്ച ആ വലിയ രൂപം നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു! അതിന്റെ മഞ്ഞക്കണ്ണുകൾ അവനെ നോക്കി ക്രൂരമായി ചിരിച്ചു.
അത് തന്റെ ഹാലൂസിനേഷനാണെന്ന് ദേവന് ഇപ്പോൾ ഉറപ്പുണ്ട്. പക്ഷേ… ആ രൂപം ജനാലയുടെ ചില്ലിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് എന്തോ എഴുതുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
‘സത്യം’
എന്നല്ല ഇത്തവണ അത് എഴുതിയത്.
പകരം…
‘ഭ്രമം’
THE END
” ഭ്രമം ” എന്ന എന്റെ ഈ ചെറിയ കഥ വായിക്കാൻ നിങ്ങളുടെ വിലപ്പെട്ട സമയം ചിലവഴിച്ച എന്റെ എല്ലാ പ്രിയ വായനക്കാർക്കും എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കൾക്കും ഒരായിരം നന്ദി.
യാഥാർത്ഥ്യത്തിനും ഭ്രമത്തിനും ഇടയിലുള്ള ഒരു മനുഷ്യന്റെ യാത്രയിൽ എന്നോടൊപ്പം സഞ്ചരിച്ചതിന് ഓരോരുത്തർക്കും ഒരിക്കൽ കൂടി നന്ദി. കഥയെക്കുറിച്ചുള്ള നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ പങ്കുവെക്കാൻ മറക്കരുത്. നിങ്ങളുടെ സ്നേഹവും പിന്തുണയും ഇനിയും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു!
സ്നേഹത്തോടെ,
മണവാളൻ
”സത്യവും മിഥ്യയും തമ്മിലുള്ള അതിർവരമ്പുകൾ മാഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ, മനുഷ്യനെ ബന്ധിക്കാൻ മനസ്സ് തീർക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ തടവറയാണ് ഭ്രമം.”