“നാരായണിയമ്മേ…” ദേവൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടത്, രണ്ട് കൈകൊണ്ടും ചെവികൾ പൊത്തിപ്പിടിച്ച് വിറയ്ക്കുന്ന നാരായണിയമ്മയെ ആണ്. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ധാരധാരയായി ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“അത്… അത് അവനാണ് കുഞ്ഞേ… വിശ്വനാഥൻ കുട്ടി… ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷമായി ആ ആത്മാവ് ഈ ഇല്ലത്തിന് ചുറ്റും അലയുകയാണ്. ആ ദുർമൂർത്തി അവനെ ഇരുട്ടിലേക്ക് വലിച്ചുകൊണ്ടുപോയപ്പോൾ ഇതുപോലെ അവൻ എന്നെ വിളിച്ചിരുന്നു…” അവർ തേങ്ങിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ദേവന്റെ യുക്തികൾ ആദ്യമായി പരാജയപ്പെടുന്നതായി അവന് തോന്നി. ഒരു ശബ്ദം രണ്ടുപേർക്ക് ഒരേസമയം ഹാലൂസിനേഷനായി അനുഭവപ്പെടില്ല (Shared Psychosis എന്നൊരു അവസ്ഥയുണ്ടെങ്കിലും, ഇവിടെ അത് അസംഭവ്യമാണ്). അപ്പോൾ ആ കേട്ടത് യാഥാർത്ഥ്യമാണ്!
“നിങ്ങൾ കരയാതിരിക്ക്,” ദേവൻ ജനാല വലിച്ചടച്ച് കുറ്റിയിട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ഇന്ന് രാത്രി നാരായണിയമ്മ എന്റെ മുറിയിൽ കിടന്നാൽ മതി. താഴെ ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കേണ്ട.”
അത്താഴത്തിനു ശേഷം
അവരെയും കൂട്ടി ദേവൻ മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് നടന്നു. പടികൾ കയറുമ്പോഴെല്ലാം തങ്ങൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ഇരുളിൽ ആരോ പതുങ്ങിയിരിക്കുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി. തന്റെ മുറിയിലെത്തിയ ശേഷം നാരായണിയമ്മയെ കട്ടിലിൽ കിടത്തി അവൻ പുതപ്പിച്ചു കൊടുത്തു. പേടി കാരണം അവർ പെട്ടെന്നുതന്നെ മയക്കത്തിലേക്ക് വീണു.
എന്നാൽ ദേവന് ഉറങ്ങാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ഭയം അവനെ കീഴടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ഒരുതരം ഭ്രാന്തമായ അന്വേഷണത്വര അവനിൽ ഉണർന്നിരുന്നു. തെക്കിനിയിലെ ആ രഹസ്യ അറ! അവിടെയാണ് എല്ലാറ്റിന്റെയും ഉത്തരം. നാരായണിയമ്മ ഉറങ്ങിയെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയ ശേഷം, അവൻ തന്റെ മൊബൈൽ ഫോണിന്റെ ടോർച്ച് ഓൺ ചെയ്തു. ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് അവൻ പുറത്തിറങ്ങി.
ഇല്ലം മുഴുവൻ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുകയാണ്. മഴയുടെ താളമല്ലാതെ മറ്റൊരു ശബ്ദവുമില്ല. അവൻ പതുക്കെ മരക്കോവണിപ്പടികൾ ഇറങ്ങി താഴെയെത്തി. ഇടനാഴിയുടെ അങ്ങേയറ്റത്താണ് തെക്കിനി. അവിടെയാണ് അമ്മാവന്റെ മുറിയും. പഴയ കാലത്ത് സ്ത്രീകൾക്ക് മാത്രം പ്രവേശനമുണ്ടായിരുന്ന ആ ഭാഗം പിന്നീട് അമ്മാവൻ തന്റെ അധീനതയിലാക്കി.
ദേവൻ തെക്കിനി ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. ഓരോ ചുവടുവെക്കുമ്പോഴും അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വർദ്ധിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇടനാഴിയിലെ പഴയ തടിപ്പലകകൾക്ക് മുകളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, അവൻ പോലുമറിയാതെ തന്റെ നിഴൽ ചുമരുകളിൽ ഭയാനകമായ രൂപങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു. തെക്കിനിയുടെ വലിയ മരവാതിൽക്കൽ അവൻ നിന്നു. വാതിൽ പകുതി തുറന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു!