നാരായണിയമ്മയുടെ മുഖത്ത് ഭയം നിഴലിച്ചു. “ഇവിടെ… ഈ ഇല്ലത്ത്… ചില കാര്യങ്ങൾ നടക്കുന്നുണ്ട് കുഞ്ഞേ. അമ്മാവൻ ഇപ്പോൾ രാത്രികളിൽ ഉറങ്ങാറില്ല. മുറിയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് ആരോടൊക്കെയോ സംസാരിക്കും. ചിലപ്പോൾ പാതിരാത്രിക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് കാവിലേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോകും. ഇവിടെ എന്തൊക്കെയോ ശരിയല്ല…” അവർ പെട്ടെന്ന് സംസാരം നിർത്തി, ആരെങ്കിലും കേൾക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് വാതിൽക്കലേക്ക് നോക്കി. പിന്നെ വേഗത്തിൽ പാത്രങ്ങളുമെടുത്ത് അകത്തേക്ക് പോയി.
ദേവന്റെ ചിന്തകൾ വല്ലാതെ കുഴഞ്ഞു മറിഞ്ഞു. അമ്മാവന് മാനസികമായ വിഭ്രാന്തിയാണെങ്കിൽ, പിന്നെ ഞാൻ കണ്ട കറുത്ത രൂപം എന്താണ്? അത് മാനസിക വിഭ്രാന്തിയുടെ ഒരു ലക്ഷണമല്ലേ? അവൻ തന്റെ സൈക്കോളജി ജ്ഞാനം ഉപയോഗിച്ച് കാര്യങ്ങൾ അപഗ്രഥിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഹാലൂസിനേഷനുകൾ പല കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടുമുണ്ടാകാം. ഉറക്കമില്ലായ്മ, മാനസിക സമ്മർദ്ദം, ചില മരുന്നുകളുടെ ഉപയോഗം… പക്ഷേ ഇതിനെല്ലാം അപ്പുറം, ഇവിടെ എന്തോ ഒരു നിഗൂഢതയുണ്ട്.
അവൻ കാവിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ, മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നേർത്ത പകൽ വെളിച്ചം അടിച്ചു കയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാടിന്റെ നിശബ്ദത അവനെ ഭയപ്പെടുത്തി. അവൻ കുറച്ചു നേരം അവിടെ നിന്നു . പെട്ടെന്ന്, കാടിന്റെ ഒരു ഭാഗത്ത് നിന്നും ഒരു വിചിത്രമായ ശബ്ദം കേട്ടു. ആരോ കരയുന്നതുപോലെ!
ദേവൻ ആ ശബ്ദം പിന്തുടർന്നു. അത് കൂടുതൽ ഉച്ചത്തിലായി. അവൻ കാടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു. പെട്ടെന്ന്, ഒരു മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒരാൾ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു.
അത് സുകുമാരൻ ചേട്ടനായിരുന്നു!
“സുകുമാരൻ ചേട്ടാ…” ദേവൻ ആശ്വാസത്തോടെ വിളിച്ചു.
സുകുമാരൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം ഭയം കൊണ്ട് വിളറിയിരുന്നു. കണ്ണുകൾ തുറിച്ചു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “ദേവാ… നീ ഇവിടെയെന്തിനാ വന്നത്? വേഗം പോ… പോ…” അദ്ദേഹം പേടിയോടെ പറഞ്ഞു.
“സുകുമാരൻ ചേട്ടാ… എന്താ പ്രശ്നം? നിങ്ങൾ എന്തിനാ ഇത്ര ഭയപ്പെടുന്നത്?” ദേവൻ ചോദിച്ചു.
“എന്നെ… എന്നെ ആരും കൊല്ലരുത്… ഞാൻ ഒന്നും കണ്ടിട്ടില്ല… ഞാൻ ഒന്നും കണ്ടിട്ടില്ല…” സുകുമാരൻ കരയാൻ തുടങ്ങി.
പെട്ടെന്ന്, അദ്ദേഹം എഴുന്നേറ്റ് കാടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ഓടി. ദേവൻ അദ്ദേഹത്തെ പിന്തുടരാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, കാടിന്റെ നിശബ്ദതയും ഇരുട്ടും അവനെ തടഞ്ഞു.
ദേവൻ ഇല്ലത്തേക്ക് തിരിച്ചു വന്നു.
സുകുമാരൻ ചേട്ടന്റെ പെരുമാറ്റം അവനെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥനാക്കി. അദ്ദേഹം എന്തിനാണ് ഇത്ര ഭയപ്പെടുന്നത്? അദ്ദേഹം എന്തിനെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കൊന്നും അവന് ഉത്തരം ലഭിച്ചില്ല.