പെട്ടെന്ന്, ആ കറുത്ത രൂപം കോലത്തിനു നടുവിലുള്ള വിഗ്രഹത്തിന് മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നു. എന്നിട്ട് തലയിലെ കറുത്ത തുണി പതുക്കെ പിന്നിലേക്ക് മാറ്റി.
വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ആ മുഖം കണ്ട ദേവന് സ്വന്തം കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തന്റെ തലച്ചോർ പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി. ഒരു നിലവിളി പുറത്തേക്ക് വരാതിരിക്കാൻ അവൻ സ്വന്തം വായ ഇറുകെ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു.
കാരണം ആ കറുത്ത തുണിക്ക് താഴെ രാമനാഥൻ തിരുമേനിയായിരുന്നില്ല! അത്… അത് മറ്റൊരാളായിരുന്നു!.
ആ കറുത്ത തുണിക്ക് താഴെ തെളിഞ്ഞ മുഖം കണ്ട നിമിഷം, ദേവന്റെ സിരകളിലെ രക്തപ്രവാഹം നിലച്ചതുപോലെ അവന് അനുഭവപ്പെട്ടു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളാൽ അവൻ സ്വന്തം വായ ഇറുകെ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു. നിലത്തെ മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ മഞ്ഞ വെളിച്ചത്തിൽ ആ മുഖം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി.
അത് രാമനാഥൻ തിരുമേനിയായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഈ ഇല്ലത്ത് വെച്ച് കൊല്ലപ്പെട്ടുവെന്ന് നാരായണിയമ്മ പറഞ്ഞ, ഡയറിയിലെ വരികൾക്ക് ഉടമയായ സാക്ഷാൽ വിശ്വനാഥൻ!
തന്റെ കുട്ടിക്കാലത്ത് കണ്ട പഴയ ഫോട്ടോകളിലെ സുമുഖനായ യുവാവായിരുന്നില്ല അയാൾ ഇപ്പോൾ. വർഷങ്ങളായി സൂര്യപ്രകാശം ഏൽക്കാത്തതുകൊണ്ട് വിളറിവെളുത്ത തൊലി. നെഞ്ചോളം നീണ്ടുകിടക്കുന്ന, ജടപിടിച്ച നരച്ച താടിയും മുടിയും. അതിനെല്ലാം അപ്പുറം, ദേവനെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തിയത് അയാളുടെ കഴുത്തിലെ കാഴ്ചയായിരുന്നു. കഴുത്തിന് കുറുകേ, വലത്തേ ചെവി മുതൽ ഇടത്തെ ചെവി വരെ നീളത്തിൽ ആഴത്തിലുള്ള ഒരു വെട്ടുപാട്! അതിൽ തുന്നലുകളോ ഉണങ്ങിയ മാംസമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; പകുതി അറുത്തുമാറ്റപ്പെട്ട കഴുത്തുമായാണ് അയാൾ അവിടെ ജീവനോടെ ഇരിക്കുന്നത്! ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യന് ആ മുറിവോടെ ജീവിക്കാൻ സാധിക്കില്ല എന്ന് ദേവന് ഉറപ്പായിരുന്നു.
പിന്നെ തന്റെ മുന്നിലുള്ളത് എന്താണ്? ഭ്രാന്തമായ ഭയത്തോടെ ദേവൻ പത്തായത്തിന്റെ മറവിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി പതുങ്ങി.
വിശ്വനാഥൻ വളരെ പതുക്കെ ആ വിഗ്രഹത്തിന് മുന്നിലേക്ക് കുനിഞ്ഞു. അയാളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തൊണ്ടയിൽ നിന്നും വളരെ നേർത്ത, എന്നാൽ അത്യന്തം ഭയാനകമായ ഒരു ശബ്ദം പുറത്തുവന്നു. അടുക്കളയിൽ വെച്ച് താനും നാരായണിയമ്മയും കേട്ട അതേ ഞരക്കം. അയാൾ എന്തൊക്കെയോ അജ്ഞാതമായ ഭാഷയിൽ മന്ത്രിക്കാൻ തുടങ്ങി.
പെട്ടെന്ന്, വിശ്വനാഥൻ തന്റെ വലതുകൈയ്യിലിരുന്ന വലിയ വാക്കത്തി നിലത്തുവെച്ചു. എന്നിട്ട് യന്ത്രത്തിന് പുറത്തു കിടന്നിരുന്ന സുകുമാരന്റെ ചോര പുരണ്ട കാവി മുണ്ടെടുത്ത് വിഗ്രഹത്തിന് കഴുത്തിൽ ഒരു മാല പോലെ ചാർത്തി. അതിനുശേഷം അയാൾ തന്റെ ഇരു കൈകളും വിഗ്രഹത്തിന് മുകളിലേക്ക് നീട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉച്ചത്തിൽ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ ചിരി തെക്കിനിയുടെ ചുവരുകളിൽ തട്ടി ഒരു അലർച്ചയായി മാറി.