“പക്ഷേ… അദ്ദേഹം ഇപ്പോഴും താഴെയുണ്ടല്ലോ! അറുത്തുമാറ്റപ്പെട്ട ആ കഴുത്തുമായി അയാൾ ജീവനോടെ ഇരിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു!”
“അവൻ ജീവനോടെയല്ല ദേവാ ഇരിക്കുന്നത്…” അമ്മാവന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു. “അവൻ ഉണർത്തിയ ആ അദൃശ്യ ശക്തി… ആ ഇരുട്ട്… അത് അവന്റെ ആത്മാവ് വിട്ടുപോയ ശരീരത്തിലേക്ക് കയറിക്കൂടി.
അവനൊരു മനുഷ്യനല്ലാതായി മാറി. സ്വന്തം ചോരയെ കൊന്നതുകൊണ്ട് ആ ശരീരത്തെ എനിക്ക് നശിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പകരം, അവനെ ആ തെക്കിനിയിലെ അറയിൽ ഞാൻ ബന്ധിച്ചു. വർഷങ്ങളായി ഞാൻ ഉണർന്നിരുന്ന് മന്ത്രങ്ങൾ ജപിച്ച് ആ ശക്തിയെ തടഞ്ഞു നിർത്തുകയായിരുന്നു… ഇപ്പോൾ… നീ ആ വാതിൽ തുറന്നതോടെ, ആ ബന്ധനം തകർന്നു!”
അത് കേട്ടതും ദേവന്റെ തലച്ചോറ് മരവിച്ചു പോയി. അപ്പോൾ ഈ ഇല്ലത്ത് ഇരുട്ടിന്റെ രൂപത്തിൽ അലഞ്ഞു നടന്നിരുന്നത് ഈ പൈശാചിക ശക്തിയായിരുന്നു!
പെട്ടെന്ന് അവൻ നാരായണിയമ്മയെ ഓർത്തു. “നാരായണിയമ്മ എവിടെ അമ്മാവാ? ഞാൻ അവരെ ഈ മുറിയിലാക്കിയിട്ടാണ് താഴേക്ക് പോയത്!”
രാമനാഥൻ തിരുമേനിയുടെ മുഖത്ത് പരിഭ്രാന്തി നിറഞ്ഞു. “അവൻ… അവൻ അവളെ കൊണ്ടുപോയി ദേവാ. അവന് ചിരഞ്ജീവിയാകാനുള്ള അവസാനത്തെ ബലി… അത് നാരായണിയാണ്!
അവളോടുള്ള പ്രതികാരം… അത് പൂർത്തിയാക്കാൻ അവൻ അവളെ കാവിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയിരിക്കണം.”
ദേവൻ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു. ഇരുട്ടിൽ, ആ ഭീകരരൂപിയായ വിശ്വനാഥന്റെ കൈകളിൽ നാരായണിയമ്മ! അവരെ രക്ഷിക്കണം.
“അവനെ തടയാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല അമ്മാവാ… ഞാൻ എന്താ ചെയ്യേണ്ടത്?” ദേവൻ ചോദിച്ചു.
അമ്മാവൻ തന്റെ രക്തം പുരണ്ട വിരലുകൾ കൊണ്ട് ദേവന്റെ നെറ്റിയിൽ തൊട്ടു. “നിന്റെ യുക്തികളെ മറക്കുക ദേവാ… അവനെ നേരിടാൻ നിനക്ക് ആയുധങ്ങൾ പോരാ. അവനുള്ള ആഹാരം നമ്മുടെ ഭയമാണ്. നീ ഭയപ്പെടുന്നിടത്തോളം അവൻ ശക്തി പ്രാപിക്കും. ധൈര്യത്തോടെ അവനു മുന്നിൽ നിൽക്കുക…”
അദ്ദേഹം തന്റെ അരയിൽ നിന്നു ചോര പുരണ്ട ഒരു ചെറിയ ചെമ്പു തകിട് എടുത്ത് ദേവന്റെ കൈയിൽ വെച്ചു കൊടുത്തു. “ഇതാണ് ആ അറയുടെ താക്കോൽ… ഇത് കാവിലെ ഭഗവതിയുടെ തകിടാണ്… ഇത് അവന്റെ ശരീരത്തിൽ സ്പർശിച്ചാൽ… അവന്റെ ശക്തി നശിക്കും…” അത്രയും പറഞ്ഞതും രാമനാഥൻ തിരുമേനിയുടെ കണ്ണുകൾ മുകളിലേക്ക് മറിഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരം നിശ്ചലമായി.
“അമ്മാവാ!” ദേവൻ വിളിച്ചു. പക്ഷേ ആ വിളിക്ക് ഉത്തരമുണ്ടായില്ല.
പെട്ടെന്ന്, താഴെ നിന്നും വലിയൊരു അലർച്ച കേട്ടു. നാരായണിയമ്മയുടെ ശബ്ദമായിരുന്നു അത്!
ദേവൻ ചെമ്പു തകിട് മുറുകെ പിടിച്ചു. ഭയത്തിന്റെ അവസാനത്തെ കണികയും ഉപേക്ഷിച്ച്, അത്യന്തം ഭയാനകമായ ആ അമാനുഷിക ശക്തിയെ നേരിടാൻ അവൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ വേഗത്തിൽ മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങി.