വെളിച്ചം തറയിലേക്ക് അടിച്ചപ്പോൾ ദേവൻ കണ്ടു, വിഗ്രഹമിരുന്ന ആ തറ പൂർണ്ണമായും തകർന്നിരിക്കുന്നു. കരിങ്കൽ കഷണങ്ങൾ മാത്രമാണ് അവിടെ ബാക്കിയുള്ളത്. അവൻ പതുക്കെ സുകുമാരന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
സുകുമാരൻ മലർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ആ മുഖത്തെ ഭീകരതയെല്ലാം മാറിയിരിക്കുന്നു. കറുത്ത ഞരമ്പുകൾ അപ്രത്യക്ഷമായി. പകരം വേദനകൊണ്ട് പുളയുന്ന, മരണത്തോട് മല്ലിടുന്ന ഒരു പാവം മനുഷ്യന്റെ മുഖം. ആ കണ്ണുകളിലെ മഞ്ഞ നിറം മാറി സാധാരണ കൃഷ്ണമണികൾ തിരികെ വന്നിരുന്നു.
സുകുമാരൻ പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്ന് ദേവനെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു നന്ദിയുണ്ടായിരുന്നു. തന്നെ വർഷങ്ങളായി വേട്ടയാടിയ, തന്റെ സമനില തെറ്റിച്ച ആ ശാപത്തിൽ നിന്നുള്ള മോചനം. സുകുമാരന്റെ ചുണ്ടുകൾ ഒന്ന് അനങ്ങി, എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ അതിനുമുൻപേ ആ കണ്ണുകൾ എന്നെന്നേക്കുമായി അടഞ്ഞു.
ദേവൻ അവിടെ മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നുപോയി. എല്ലാം കഴിഞ്ഞു. ഇല്ലത്തെ കാർന്നുതിന്നിരുന്ന ആ കൊടും ശാപം എന്നെന്നേക്കുമായി ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു.
പെട്ടെന്ന്, നിലവറയുടെ തറ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ കുലുങ്ങാൻ തുടങ്ങി!
കരിങ്കൽ വിഗ്രഹം തകർന്നതോടെ നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള ആ ഗുഹയുടെ നിലനിൽപ്പും അപകടത്തിലായിരിക്കുന്നു. മുകളിൽ നിന്നും വലിയ കല്ലുകളും മണ്ണും അടർന്നു വീഴാൻ തുടങ്ങി. ഈ നിലവറ ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായും തകർന്നുവീഴും!
“രക്ഷപ്പെടണം!” ദേവന്റെ തലച്ചോർ അവന് നിർദ്ദേശം നൽകി.
അവൻ വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് പടവുകൾ ലക്ഷ്യമാക്കി കുതിച്ചു. തകർന്നുവീഴുന്ന കല്ലുകൾക്കിടയിലൂടെ അവൻ മുകളിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. പടവുകളിൽ കിടന്നിരുന്ന നാരായണിയമ്മയുടെ ജീവനറ്റ ശരീരത്തിന് മുന്നിൽ അവൻ ഒരു നിമിഷം നിന്നുപോയി. അവരെ എടുക്കാൻ കഴിയില്ല, മുകളിലെ മണ്ണും കല്ലും അവർക്ക് മുകളിലേക്ക് വീണുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. കണ്ണീരോടെ ആ അമ്മയോട് യാത്ര ചോദിച്ച് ദേവൻ പടവുകൾ ഒന്നൊന്നായി ചാടിക്കയറി.
പത്തായപ്പുരയുടെ ആ ചെറിയ വാതിലിലൂടെ അവൻ പുറത്തേക്ക് എടുത്തുചാടി. തറയിൽ വീണ അവൻ പെട്ടെന്ന് തന്നെ തിരിഞ്ഞ് ആ കനത്ത മരവാതിൽ വലിച്ചടച്ചു. താക്കോൽ ഉപയോഗിച്ച് അത് വീണ്ടും പൂട്ടി.
അടുത്ത നിമിഷം, ആ വാതിലിന് താഴെ നിലവറ പൂർണ്ണമായും ഇടിഞ്ഞുവീഴുന്നതിന്റെ ഭയാനകമായ ശബ്ദം അവൻ കേട്ടു. ഭൂമിക്കടിയിൽ വലിയൊരു ഗർത്തം രൂപപ്പെടുന്നതുപോലെ. കുറച്ചുനേരം ആ ശബ്ദം മുഴങ്ങിനിന്നു, പിന്നെ എല്ലാം ശാന്തമായി. കാവിലെ ഭഗവതിയുടെ ആ ശാപം ഇപ്പോൾ എന്നെന്നേക്കുമായി മണ്ണിനടിയിൽ കുഴിച്ചുമൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.