കണ്ണാടിയിലെ ആ കാഴ്ച കണ്ട് ദേവന്റെ ഉള്ളൊന്നു കാളി. അവൻ വേഗത്തിൽ കണ്ണാടിയിൽ നിന്നു മുഖം തിരിച്ചു. ‘ഇല്ല, ഇതെല്ലാം എന്റെ തോന്നലാണ്. കടുത്ത മാനസിക സമ്മർദ്ദവും ഉറക്കമില്ലായ്മയും കൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന വെറുമൊരു പോസ്റ്റ് ട്രാമാറ്റിക് ഹാലൂസിനേഷൻ (Post-Traumatic Hallucination),’ അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, തലച്ചോറിനുള്ളിൽ മുഴങ്ങിയ ആ സ്വരം വളരെ വ്യക്തമായിരുന്നു.
“കുഞ്ഞേ…” നാരായണിയമ്മയുടെ കരച്ചിൽ അവനെ ചിന്തകളിൽ നിന്നും ഉണർത്തി. “ഇനി നമ്മളെന്താ ചെയ്യാ… തിരുമേനിയും…”
ദേവൻ അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. “നാരായണിയമ്മേ, സുകുമാരൻ ചേട്ടന് ചികിത്സ നൽകണം. ഞാൻ ആദ്യം പോലീസിനെയും ഹോസ്പിറ്റലിലും വിളിക്കട്ടെ.”
അവൻ ഫോണെടുത്ത് ഭദ്രപുരം പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്കും അടുത്തുള്ള ഗവൺമെന്റ് ആശുപത്രിയിലേക്കും വിളിച്ചു. കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആംബുലൻസിന്റെ സൈറൺ ഇല്ലത്തിന്റെ പടിപ്പുര കടന്നു വന്നു. ഡോക്ടർമാരും പോലീസും അകത്തേക്ക് കയറി. സുകുമാരനെ അവർ വേഗത്തിൽ ആംബുലൻസിലേക്ക് മാറ്റി. രാമനാഥൻ തിരുമേനിയുടെ ശരീരത്തിലെ മുറിവുകൾ കണ്ട് പോലീസ് ഇൻസ്പെക്ടർ രവീന്ദ്രൻ സംശയത്തോടെ ദേവനെ നോക്കി.
“എന്താ ഇവിടെ നടന്നത്?” അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു.
എല്ലാം തുറന്നുപറയാൻ ദേവന് കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു ഇരുണ്ട ശക്തിയെക്കുറിച്ചും പൈശാചികതയെക്കുറിച്ചും പോലീസിനോട് പറഞ്ഞാൽ അവർ വിശ്വസിക്കില്ല എന്നവന് ഉറപ്പായിരുന്നു. “ഇന്നലെ രാത്രി… ആരോ ഇല്ലത്ത് കയറി അമ്മാവനെ ആക്രമിച്ചു. സുകുമാരൻ ചേട്ടൻ അവരെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോഴാണ് അദ്ദേഹത്തിനും പരിക്ക് പറ്റിയത്…” അവൻ കള്ളം പറഞ്ഞു.
“ആക്രമിച്ചവർ ആരാണെന്ന് കണ്ടോ?”
“ഇല്ല… ഇരുട്ടായതുകൊണ്ട് മുഖം വ്യക്തമായില്ല.”
നാരായണിയമ്മയും ദേവൻ പറഞ്ഞത് തന്നെ പോലീസിനോട് ആവർത്തിച്ചു. അവർ തിരുമേനിയുടെ മൃതദേഹം പോസ്റ്റ്മോർട്ടത്തിനായി കൊണ്ടുപോയി. ഇല്ലത്ത് മുഴുവൻ പോലീസുകാർ പരിശോധന നടത്തി, പക്ഷേ തെക്കിനിയിലെ അറയിലോ കാവിലോ സംശയാസ്പദമായ ഒന്നും അവർക്ക് കണ്ടെത്താനായില്ല. മഴവെള്ളത്തിൽ എല്ലാം ഒലിച്ചുപോയിരുന്നു. ആ ചെമ്പുതകിടും ചാരവും പോലും!
പോലീസുകാർ പോയ ശേഷം ഇല്ലം വീണ്ടും നിശബ്ദമായി. സുകുമാരൻ ആശുപത്രിയിലാണ്, അമ്മാവന്റെ മൃതദേഹം മോർച്ചറിയിലും. ഭദ്രപുരത്തെ ആളുകൾ കൂട്ടമായി വന്ന് നാരായണിയമ്മയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു മടങ്ങി.
വൈകുന്നേരമായപ്പോൾ ദേവൻ കാവിലേക്ക് നടന്നു. വിശ്വനാഥൻ വെണ്ണീറായ ആ സ്ഥലത്ത് അവൻ കുറെ നേരം നോക്കി നിന്നു. അവിടെ ഒരു കറുത്ത പാട് മാത്രം അവശേഷിച്ചിരുന്നു. അവന് ഭയത്തേക്കാൾ കൂടുതലായി വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യതയാണ് തോന്നിയത്. ഇനി എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്? ഈ ഇല്ലം ഉപേക്ഷിച്ചു നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങണോ? അതോ ഇവിടെ നിന്നു തന്നെ ആ രഹസ്യങ്ങളുടെ ചുരുളഴിക്കാൻ ശ്രമിക്കണോ?