ദേവന്റെ തലച്ചോറിനുള്ളിൽ ചോദ്യങ്ങൾ വരിവരിയായി ഉയർന്നു. വിശ്വനാഥൻ മരിച്ചിട്ടില്ലേ? അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഇത്രയും കാലം അയാൾ ഈ ഇല്ലത്തിന്റെ രഹസ്യ അറകളിൽ ഒളിച്ചു ജീവിക്കുകയായിരുന്നോ? രാമനാഥൻ അമ്മാവന് ഇതറിയാമോ? അതോ അമ്മാവൻ ഇത്രയും കാലം ഈ രഹസ്യം ലോകത്തിൽ നിന്ന് മറച്ചുപിടിക്കുകയായിരുന്നോ? അങ്ങനെയെങ്കിൽ താൻ കണ്ടെത്തിയ ആ ഡയറിയിലെ വരികൾ… അത് അമ്മാവനെ കുടുക്കാൻ വേണ്ടി വിശ്വനാഥൻ തന്നെ ബോധപൂർവ്വം എഴുതിവെച്ചതാണോ? അതോ ഇതെല്ലാം തന്റെ തന്നെ മനസ്സ് സൃഷ്ടിക്കുന്ന വെറുമൊരു സ്കീസോഫ്രീനിക് ഹാലൂസിനേഷൻ (Schizophrenic Hallucination) മാത്രമാണോ?
ഈ ചിന്തകൾക്കിടയിൽ, ഭയം കാരണം ദേവന്റെ കാലുകൾ വല്ലാതെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അറിയാതെ അവന്റെ കാൽമുട്ട് പിന്നിലെ വലിയ മരപ്പത്തായത്തിൽ ശക്തിയായി ചെന്നിടിച്ചു.
‘ഠപ്പേ…’
പഴയ തടിപ്പലകയിലെ ആ ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയിൽ ഒരു ഇടിമുഴക്കം പോലെയാണ് കേട്ടത്.
വിശ്വനാഥന്റെ മന്ത്രവാദം പെട്ടെന്ന് നിന്നു. അയാളുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള ചിരി നിലച്ചു. അറയിലെ വായു പോലും ചലിക്കാതായി. പത്തായത്തിന് പിന്നിലിരുന്ന് ദേവൻ ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലും ഭയന്ന് കണ്ണുകൾ ഇറുകെ അടച്ചു.
വളരെ സാവധാനം, വിശ്വനാഥൻ പത്തായത്തിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ നിലത്ത് വീണ അയാളുടെ ഭീമാകാരമായ നിഴൽ പത്തായത്തിന് മുകളിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞു കയറുന്നത് ദേവൻ ഭീതിയോടെ നോക്കിക്കണ്ടു.
“ഇരുട്ടിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന് കളി കാണുന്നത് ആരാണ്…” വിശ്വനാഥന്റെ ശബ്ദം ഒരു പാമ്പിന്റെ ചീറ്റൽ പോലെ ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി.
ഓരോ കാൽവെപ്പിലും അറയിലെ തറയോടുകൾ ഞെരിഞ്ഞമർന്നു. അയാൾ പത്തായത്തിന് അടുത്തേക്ക് വരികയാണ്. നിലത്ത് കിടന്ന മൂർച്ചയുള്ള ആ വാക്കത്തി അയാൾ കൈയിലെടുക്കുന്ന ശബ്ദം ദേവൻ കേട്ടു. ഇനി അവിടെ ഒളിച്ചിരുന്നാൽ മരണം ഉറപ്പാണെന്ന് ദേവന് മനസ്സിലായി. ചിന്തിക്കാൻ സമയമില്ല.
തന്റെ മുഴുവൻ ശക്തിയുമെടുത്ത് ദേവൻ പത്തായത്തിന് പിന്നിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് കുതിച്ചു. അവനെ കണ്ടതും വിശ്വനാഥന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നു തുടുത്തു.
“ദേവാാാ…” അയാൾ അലറി.
ഒന്നും നോക്കാതെ ദേവൻ തെക്കിനിയുടെ വാതിലിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുണ്ട ഇടനാഴിയിലേക്ക് ഓടി. പിന്നിൽ വലിയ വാതിൽ ശക്തിയായി തുറക്കപ്പെടുന്നതും ഭാരമേറിയ കാലൊച്ചകൾ തന്നെ പിന്തുടരുന്നതും അവൻ കേട്ടു. ഭയത്താൽ അവന്റെ ഹൃദയം വാരിയെല്ലുകൾ തകർത്ത് പുറത്തുചാടുമെന്ന് അവന് തോന്നി. ഇടനാഴിയിലെ ഇരുട്ടിലൂടെ തപ്പിത്തടഞ്ഞ് അവൻ കോവണിപ്പടികൾക്ക് അടുത്തേക്ക് കുതിച്ചു.