ദേവൻ പത്തായപ്പുരയുടെ പൊടിപിടിച്ച തറയിൽ മലർന്നു കിടന്ന് കിതച്ചു. പുറത്ത് മഴ പൂർണ്ണമായും തോർന്നിരുന്നു.
പത്തായപ്പുരയുടെ മേൽക്കൂരയിലെ വിടവുകളിലൂടെ പ്രഭാതത്തിന്റെ നേർത്ത സൂര്യപ്രകാശം ഉള്ളിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. ആ വെളിച്ചത്തിൽ, എലികളും ചിലന്തിവലകളും നിറഞ്ഞ ആ പഴയ മുറി അവന് സ്വർഗ്ഗം പോലെ തോന്നി.
രാത്രിയുടെ പേടിസ്വപ്നങ്ങൾ അവസാനിച്ചു. ശാസ്ത്രവും യുക്തിയും തോറ്റിടത്ത് മനുഷ്യന്റെ ഇച്ഛാശക്തി വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇനി ഈ ഗ്രാമത്തോട് സത്യങ്ങൾ പറയണം, പോലീസിനെ വിളിക്കണം. ഒരു പുതിയ ജീവിതം തുടങ്ങണം. ദേവൻ ഒരു ചിരിയോടെ ആശ്വാസത്തിന്റെ നെടുവീർപ്പിട്ടു.
അവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് തന്റെ വസ്ത്രങ്ങളിലെ പൊടി തട്ടിക്കളയാൻ തുടങ്ങി. പെട്ടെന്നാണ് ആ പ്രഭാത വെളിച്ചത്തിൽ അവൻ തന്റെ വലതു കൈത്തണ്ടയിലേക്ക് നോക്കിയത്.
അവന്റെ ശ്വാസം വീണ്ടും നിലച്ചു പോയി. ഹൃദയമിടിപ്പ് ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി.
കാരണം… അവന്റെ വലതു കൈത്തണ്ടയിലെ ഞരമ്പുകളിലൂടെ, തോലിനടിയിലൂടെ… കറുത്ത നിറത്തിലുള്ള എന്തോ ഒന്ന് ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു! സുകുമാരന്റെ ശരീരത്തിൽ കണ്ട അതേ കറുത്ത ഞരമ്പുകൾ!
നിലവറയിൽ വെച്ച് പുറത്തേക്ക് വന്ന ആ കറുത്ത പുക… അത് എങ്ങോട്ടുമല്ല അലിഞ്ഞില്ലാതായത്. അത് അവനിലേക്കാണ്… അവന്റെ ശരീരത്തിലേക്കാണ് പ്രവേശിച്ചത്!
ഒരു ശരീരം നശിച്ചാൽ അവസാനിക്കുന്നതല്ല ഈ ഇരുട്ട്…
കൈത്തണ്ടയിലെ ആ കാഴ്ച കണ്ട് ദേവൻ സ്തംഭിച്ചു നിന്നു. തൊലിക്കടിയിലൂടെ ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങുന്ന കറുത്ത നിറം! ഒരു മനുഷ്യന്റെ ശരീരത്തിൽ ഒരിക്കലും അങ്ങനെയൊന്ന് സംഭവിക്കില്ല എന്ന് ഒരു മെഡിക്കൽ വിദ്യാർത്ഥിയായ അവന് വ്യക്തമായി അറിയാം.
പത്തായപ്പുരയുടെ പൊടിപിടിച്ച തറയിൽ അവനൊന്ന് ആടിയുലഞ്ഞു. നിലവറയിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന ആ കറുത്ത പുക തന്നിലേക്കാണ് പ്രവേശിച്ചത്! ഈ ശാപം… അത് അവസാനിച്ചിട്ടില്ല.
ഭയം അവനെ പൂർണ്ണമായും കീഴടക്കുന്നതിന് മുൻപേ, അവന്റെ തലച്ചോറിലെ യുക്തി വീണ്ടും സടകുടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു. ഇത്രയും നേരം താൻ കണ്ടതെല്ലാം യാഥാർത്ഥ്യമായിരുന്നു എന്ന് താൻ വിശ്വസിച്ചു. നിലവറയും, വിഗ്രഹവും, സുകുമാരന്റെ മഞ്ഞക്കണ്ണുകളും, നാരായണിയമ്മയുടെ മരണവുമെല്ലാം. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ, സ്വന്തം ശരീരത്തിൽ നടക്കുന്ന ഈ മാറ്റം… ഇത് എങ്ങനെ യാഥാർത്ഥ്യമാകും?
അവൻ വേഗത്തിൽ ഇടതുകൈ കൊണ്ട് തന്റെ വലതു കൈത്തണ്ടയിൽ ശക്തിയായി തിരുമ്മി നോക്കി. ഇല്ല, ആ കറുത്ത നിറം അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്. അത് പതുക്കെ മുകളിലേക്ക്, തന്റെ ഹൃദയത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങുകയാണ്.