”ദേവാാാ…” ആ ശബ്ദം ചുറ്റുമുള്ള മരങ്ങളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു. ഒരേസമയം പല മനുഷ്യർ ഒന്നിച്ചു സംസാരിക്കുന്നതുപോലുള്ള ഒരു വിചിത്രമായ അലർച്ചയായിരുന്നു അത്. “നീ വന്നോ… നിന്റെ ഉള്ളിലെ ഭയം എനിക്ക് മണത്തറിയാം… ഈ രാത്രിയിൽ അവൾക്കൊപ്പം നിന്റെ ചോരയും ഈ മണ്ണിന് അവകാശപ്പെട്ടതാണ്.”
’അവനുള്ള ആഹാരം നമ്മുടെ ഭയമാണ്. നീ ഭയപ്പെടുന്നിടത്തോളം അവൻ ശക്തി പ്രാപിക്കും.’
രാമനാഥൻ അമ്മാവന്റെ അവസാനത്തെ വാക്കുകൾ ദേവന്റെ ഓർമ്മയിൽ മുഴങ്ങി. അവൻ തന്റെ വലംകൈയിലിരുന്ന ചെമ്പു തകിട് ഒന്നുകൂടി മുറുകെ പിടിച്ചു. ഈ ശക്തിയെ ഇല്ലാതാക്കാനുള്ള ഒരേയൊരു ആയുധം അതാണ്. ഇത് അവന്റെ ശരീരത്തിൽ സ്പർശിക്കണം!
ദേവൻ ഒന്നുമാലോചിക്കാതെ വിശ്വനാഥന് നേരെ കുതിച്ചു. എന്നാൽ ആ പൈശാചിക ശക്തിയുടെ വേഗത അവന് ഊഹിക്കാൻ കഴിയുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. ദേവൻ അടുത്തേക്ക് എത്തും മുൻപേ, വിശ്വനാഥൻ തന്റെ ഇടതുകൈ വീശി ദേവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഒറ്റയടി നൽകി.
ഒരു വലിയ മരത്തടി വന്നിടിച്ചതുപോലെയാണ് അവന് തോന്നിയത്. ആ അമാനുഷിക ശക്തിയുടെ ആഘാതത്തിൽ ദേവൻ വായുവിൽ ഉയർന്നു പൊങ്ങി, മീറ്ററുകൾക്കപ്പുറം ചെളിയിലേക്ക് ശക്തമായി തെറിച്ചുവീണു. അവന്റെ നട്ടെല്ല് തകർന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി. ശ്വാസം കിട്ടാതെ അവൻ ചെളിയിൽ കിടന്നു പിടഞ്ഞു.
വിശ്വനാഥൻ വലിയ ശബ്ദത്തിൽ പൊട്ടിച്ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. “ഇരുമ്പിനോടും ഇരുട്ടിനോടും തോൽക്കാൻ വേണ്ടിയാണോ നീ ഈ ചെറിയ തകിടുമായി വന്നത്?” അയാൾ പതുക്കെ ദേവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു തുടങ്ങി. അയാളുടെ കയ്യിലെ വാക്കത്തി തറയിലൂടെ ഉരസി നീങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ദേവൻ എഴുന്നേൽക്കാൻ കിണഞ്ഞു ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ശരീരത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗവും അനക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. കണ്ണിൽ ഇരുട്ട് കയറുന്നതുപോലെ. തന്റെ അന്ത്യം അടുത്തുവെന്ന് അവന് തോന്നി. വിശ്വനാഥൻ അവന്റെ തൊട്ടുമുന്നിലെത്തി. മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തിയ വാക്കത്തി താഴേക്ക് പതിക്കാൻ ഒരുങ്ങുകയാണ്.
പെട്ടെന്ന്, ആ കൊടുംകാവിനുള്ളിലെ ഇരുട്ടിൽ നിന്നും മറ്റൊരു രൂപം ഒരു വന്യമൃഗത്തെപ്പോലെ വിശ്വനാഥന്റെ ദേഹത്തേക്ക് ചാടിവീണു!
വിശ്വനാഥൻ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ആക്രമണമായിരുന്നു അത്. അയാളുടെ കയ്യിൽ നിന്നും വാക്കത്തി തെറിച്ചുപോയി, രണ്ടുപേരും ഒന്നിച്ച് ചെളിയിലേക്ക് മറിഞ്ഞുവീണു. മിന്നൽ വെളിച്ചത്തിൽ തന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ വന്ന ആ രൂപത്തെ ദേവൻ വ്യക്തമായി കണ്ടു.
അത് സുകുമാരനായിരുന്നു!
മരണം മുന്നിൽ കണ്ടിട്ടും സമനില തെറ്റിയ ആ പഴയ വേലക്കാരൻ എവിടെ നിന്നോ ധൈര്യം സംഭരിച്ച് തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നു! അയാൾ വിശ്വനാഥന്റെ കഴുത്തിന് നേരെ ആഞ്ഞടിച്ചു. എന്നാൽ നിമിഷങ്ങൾക്കകം വിശ്വനാഥൻ സുകുമാരനെ വലിച്ചെറിഞ്ഞു. സുകുമാരൻ ഒരു വലിയ മരത്തിന്റെ തായ്ത്തടിയിൽ ചെന്നിടിച്ച് അനക്കമില്ലാതെ താഴേക്ക് വീണു.