💛💫__സുനന്ദാ__💫💛 ( The Alternate Version) [അശ്വിനികുമാരൻ] 1054

കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകൾ. കവിളുകളിലെ അരുണാഭ നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കറുത്ത കുർത്തയാണ് വേഷം, കെട്ടഴിഞ്ഞുപോയ നീളൻ മുടി, അവളുടെ മുഖം പകുതി മറച്ചിരിക്കുന്നു.

പെട്ടന്നാണ് എന്റെ ശ്രെദ്ധ അവളുടെ കൈകളിലേക്ക് നീണ്ടത്…

എന്ത്…! രക്തമോ ??? അവളുടെ കൈകളിൽ രക്തം പുരണ്ടിരിക്കുന്നു…

താഴെക്കിറങ്ങി വന്ന എന്നെ കണ്ടതും “ഉദയ് ഭയ്യാ എന്നുച്ചത്തിൽ വിളിച്ചുകൊണ്ട് പെട്ടന്നു എന്റെയടുക്കലേക്ക് ഓടിയെത്തിയ അവൾ കെട്ടിപിടിച്ചു കരഞ്ഞു.

അവളുടെ പെട്ടന്നുള്ള ആ പ്രവർത്തിയിൽ കുറച്ച് നേരത്തേക്ക് എനിക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കി. എല്ലാവരും എന്നെയും അവളെയും തുറിച്ചു നോക്കുന്നുണ്ട്. ഞാൻ അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ച് ലിവിങ് റൂമിലെ സോഫയിൽ ഇരുത്തി. അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

തലേന്ന് വന്ന വാർത്തയോടെ, അക്രമാസക്തരായ, ബാലേസാഹിബിന്റെ ഒരു കൂട്ടം അനുയായികൾ, ഗുജറാത്തികളായ ആളുകളെ തിരഞ്ഞു പിടിച്ച് കൂട്ടകൊല നടത്തിയതിന്റെ കൂട്ടത്തിൽ, ഭാർഗവിന്റെ വീട്ടിൽ, ഇരച്ചു കയറുകയും ഭാർഗവിനെ നന്ദയുടെ മുന്നിലിട്ട് അവർ വെട്ടി കൊലപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യ്തെന്ന കാര്യം കേട്ട് ഞാൻ ഞെട്ടിത്തരിച്ചിരുന്നു.

തന്റെ അച്ഛൻ കൺമുന്നിൽ പിടഞ്ഞു വീണു മരിക്കുന്നത് കണ്ട നന്ദ, പ്രാണരക്ഷാർത്ഥം ഇവിടേക്ക് എത്തുകയായിരുന്നു.

എങ്ങനെയാണ് മനുഷ്യനു അവനവനു ചുറ്റുമുള്ള മനുഷ്യജീവികളെ ജാതിയുടെയും, വർഗ്ഗത്തിന്റെയും മതത്തിന്റെയും പേരിൽ വെറുക്കുവാനും നിർദയം കൊല്ലുവാനും സാധിക്കുന്നത്…!

എങ്ങനെയാണ് ഇത്ര ക്രൂരനാകുവാൻ അവൻ പഠിക്കുന്നത് ???

വികാസ് ശർമ്മയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകൻ ഇന്ദ്രജിത്തും വിവരമറിഞ്ഞു പാഞ്ഞെത്തി.

എന്നിട്ട് ഞങ്ങൾ മൂവരും ഭാർഗവിന്റെ പോസ്റ്റ്മോർട്ടത്തിനും, ശവദാഹത്തിനുനുമുള്ള കാര്യങ്ങൾ നീക്കുന്നതിനായി ആ ദിവസം നീക്കി…