ഭ്രമം
അദ്ധ്യായം 1
Author : azi
ഇടവപ്പാതിയിലെ പേമാരി കാറ്റിന്റെ അകമ്പടിയോടെ ഭദ്രപുരം ഗ്രാമത്തിലേക്ക് ആഞ്ഞടിക്കുകയാണ്. നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്നും, നിയോൺ വെളിച്ചങ്ങളിൽ നിന്നും ഒരുപാട് അകലെയാണ് ആ ഗ്രാമം. അവിടേക്കുള്ള ബസ് ഇറങ്ങുമ്പോൾ ദേവദത്തന്റെ മനസ്സിൽ പഴയ ഓർമ്മകളുടെ ഒരു വേലിയേറ്റം തന്നെ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് അവൻ കൈവല്യ മഠത്തിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തുന്നത്. മുത്തശ്ശിയുടെ മരണശേഷമുള്ള അവധിക്കാലങ്ങളിൽ എപ്പോഴോ അവസാനിച്ചതാണ് ആ യാത്രകൾ. ഇപ്പോൾ, ക്ലിനിക്കൽ സൈക്കോളജിയിലുള്ള തന്റെ ഗവേഷണ പ്രബന്ധത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്നും, നഗരത്തിലെ വിരസതയിൽ നിന്നും ഒളിച്ചോടാൻ അവന് ഈ മടക്കം ആവശ്യമായിരുന്നു.
കവലയിൽ നിന്ന് ഇല്ലത്തേക്കുള്ള ഇടവഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ഇരുവശത്തും വലിയ കാവുകളാണ്. പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ പോലും ഇരുട്ട് തളംകെട്ടി നിൽക്കുന്ന ഇടങ്ങൾ. മഴവെള്ളം കുത്തിയൊലിക്കുന്ന ചെളി നിറഞ്ഞ ആ വഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ഷൂസുകൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന ശബ്ദം മാത്രമേ ആ കാടിന്റെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. ഇടയ്ക്ക് വവ്വാലുകൾ ചിറകടിച്ചു പറക്കുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം. പണ്ട്, ഈ വഴി നടക്കുമ്പോൾ കൂട്ടിനുണ്ടായിരുന്ന സുകുമാരൻ ചേട്ടനെ അവൻ ഓർത്തു. ഈ വഴിയിലെ ഓരോ മരങ്ങളെയും അവന് പരിചയപ്പെടുത്തിയിരുന്നത് അയാളാണ്.
കൈവല്യ മഠത്തിന്റെ പടിപ്പുര കടക്കുമ്പോൾ തന്നെ നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുള്ള ആ ഭീമൻ മരവാതിലുകൾ ഒരു തേങ്ങലോടെയാണ് അവനെ സ്വീകരിച്ചത്. മുറ്റത്തെ നനഞ്ഞ മണ്ണിൽ ചവിട്ടി അവൻ വലിയ തൂണുകളുള്ള പൂമുഖത്തേക്ക് കയറി. അവിടെ, മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ചാരുകസേരയിൽ കണ്ണുകളടച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു രാമനാഥൻ തിരുമേനി. ദേവദത്തന്റെ അമ്മയുടെ ജ്യേഷ്ഠൻ. ഇല്ലത്തെ ഇപ്പോഴത്തെ ഒരേയൊരു അവകാശി. പ്രായം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരത്തിൽ ചുളിവുകൾ വീഴ്ത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ആ മുഖത്തെ ഗാംഭീര്യത്തിന് ഒട്ടും കുറവ് വന്നിരുന്നില്ല. പഴയൊരു കസവു മുണ്ടാണ് വേഷം.
“ആരാ…” അപരിചിതമായ കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ട് തിരുമേനി കണ്ണുകൾ തുറന്നു. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു തരം ശൂന്യതയുണ്ടായിരുന്നു.
“അമ്മാവാ… ഞാനാ ദേവനാണ്, ദേവദത്തൻ.” അവൻ കുട കുടഞ്ഞു വെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ഒരു നിമിഷത്തെ മൗനത്തിന് ശേഷം അദ്ദേഹം പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. “നീ വരും എന്ന് കത്തെഴുതിയിരുന്നല്ലോ… ഈ മഴയത്ത് എന്തിനാ ഇത്ര ധൃതി വെച്ച് വന്നത്?” അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ സ്നേഹത്തേക്കാൾ കൂടുതലായി എന്തോ ഒരു അസ്വസ്ഥത ഉള്ളതുപോലെ ദേവന് തോന്നി. ഒരു പക്ഷേ താൻ വെറുതെ ചിന്തിച്ചു കൂട്ടുന്നതാകാം. യുക്തിക്ക് നിരക്കാത്തതൊന്നും വിശ്വസിക്കാത്ത അവന്, ഏകാന്തതയിൽ ജീവിക്കുന്ന അമ്മാവന്റെ ഈ പെരുമാറ്റം ഒരു സാധാരണ വാർദ്ധക്യ സഹജമായ സ്വഭാവമായി മാത്രമേ തോന്നിയുള്ളൂ.