നാരായണിയമ്മയുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഭയം നിഴലിച്ചു. “അസുഖം ശരീരത്തിനല്ല കുഞ്ഞേ… മനസ്സിനാണോ എന്ന് സംശയമുണ്ട്. അമ്മാവൻ ഇപ്പോൾ രാത്രികളിൽ ഉറങ്ങാറില്ല. മുറിയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് ആരോടൊക്കെയോ സംസാരിക്കും. ചിലപ്പോൾ പാതിരാത്രിക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് കാവിലേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോകും. ഇവിടെ എന്തൊക്കെയോ ശരിയല്ല…” അവർ പെട്ടെന്ന് സംസാരം നിർത്തി, ആരെങ്കിലും കേൾക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് വാതിൽക്കലേക്ക് നോക്കി. പിന്നെ വേഗത്തിൽ പാത്രങ്ങളുമെടുത്ത് താഴേക്ക് പോയി.
രാത്രി കൂടുതൽ ഇരുളാൻ തുടങ്ങി. മഴയുടെ ശക്തി കുറഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ കാറ്റിന്റെ മൂളൽ ആ വലിയ വീടിന്റെ ഓരോ വിടവുകളിലൂടെയും കടന്നുപോകുമ്പോൾ ഒരു നിലവിളി പോലെയാണ് കേട്ടിരുന്നത്. വലിയ മരക്കട്ടിലിൽ കിടക്കുമ്പോൾ ദേവന്റെ ചിന്തകൾ നാരായണിയമ്മയുടെ വാക്കുകളിലായിരുന്നു. എന്തായിരിക്കും അമ്മാവന് സംഭവിച്ചത്? സ്കീസോഫ്രീനിയ (Schizophrenia) പോലെയുള്ള ഏതെങ്കിലും മാനസിക വിഭ്രാന്തിയായിരിക്കുമോ? അതോ ഏകാന്തത ഉണ്ടാക്കിയ ഹാലൂസിനേഷനുകളോ (Hallucinations)? നാളത്തെ പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ അദ്ദേഹത്തോട് സംസാരിച്ച് കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കണം എന്ന് അവൻ തീരുമാനിച്ചു.
പെട്ടെന്നാണ് അവൻ ആ ശബ്ദം കേട്ടത്. താഴെ നിന്നും മരക്കോവണിപ്പടികളിലൂടെ ആരോ പതുക്കെ മുകളിലേക്ക് കയറി വരുന്ന ശബ്ദം.
‘ക്രീക്… ക്രീക്…’
ഓരോ പടിയിലും ആ ഭാരം അമരുമ്പോൾ പഴക്കമുള്ള മരപ്പലകകൾ കരയുന്നുണ്ട്. ദേവൻ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. സമയം പാതിരാത്രി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. നാരായണിയമ്മ താഴെ പത്തായപ്പുരയുടെ അടുത്തുള്ള മുറിയിലാണ് കിടക്കുന്നത്. അമ്മാവന്റെ മുറിയും താഴെ തെക്കിനിയിലാണ്. പിന്നെ ആരാണ് ഈ സമയത്ത് മുകളിലേക്ക് വരുന്നത്?
ശബ്ദം കൂടുതൽ അടുത്തു വന്നു. അവന്റെ മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ വന്ന് ആ കാലൊച്ച നിന്നു. വാതിലിനടിയിലെ വിടവിലൂടെ പുറത്തെ ഇടനാഴിയിലെ വിളക്കിന്റെ നേർത്ത വെളിച്ചം മുറിയിലേക്ക് അടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ വെളിച്ചത്തെ മറച്ചുകൊണ്ട് ആരുടെയോ വലിയൊരു നിഴൽ വാതിലിൽ പറ്റിനിൽക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു.
പെട്ടെന്ന്, വളരെ നേർത്ത ശബ്ദത്തിൽ വാതിലിൽ ഒരു മുട്ട് കേട്ടു.
ദേവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടി. അവൻ പതിയെ കട്ടിലിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു, ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ വാതിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. ഇരുളും നിശബ്ദതയും നിറഞ്ഞ ആ നിമിഷത്തിൽ, വാതിലിനപ്പുറത്ത് നിൽക്കുന്നത് ആരാണെന്നറിയാനുള്ള ഭയവും ആകാംക്ഷയും അവനിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു. അവൻ പതുക്കെ വാതിലിന്റെ സാക്ഷയിലേക്ക് കൈ നീട്ടി. മരക്കൊളുത്ത് തുറക്കുന്ന ചെറിയ ശബ്ദം ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി.